Suriname 2006

Te Anau + Milford Sound

Van Queenstwon naar Te Anau kwamen we onderweg langs het dorpje Kingston. Het beginpunt van de Kingston Flyer. Een oude stoomtrein dat nog dagelijks tussen Kingston en Fairlight heen en weer rijdt. Een perfect door vrijwilligers onderhouden stoomtrein dat veel bekijks trok van toeristen.

Na een stormachtige rit waarbij bijna ons dakraampje van de camper waaide, kwamen we aan in Te Anau terwijl het nog steeds de dag van mijn verjaardag was. Dit is een stadje in het Fjordland van waaruit bijna iedereen de fjorden verkent. Bij aankomst in het dorpje zijn we eerst gaan kijken bij het Te Anau wildlife centre. Dit is een vrij toegankelijk centrum waar de zeldzame vogels van Nieuw Zeeland worden opgevangen en beschermd. Je vindt hier ondermeer de ooit uitgestorven gewaande Takahe. Een zeer zeldzame vogelsoort dat bij toeval weer is ontdekt in 1948. Nu wordt met zorg geprobeerd dit soort in stand te houden. Erg leuk om te zien en zeker de moeite waard. Door irritant gaas en een onwillige Takahe hebben we helaas geen toonbare foto kunnen maken van deze vogel. Mon excuse. Wel hebben we een mooie foto kunnen maken van het mooie licht boven Lake Te Anau

In Te Anau hebben we vervolgens mijn verjaardag verder gevierd. Ik werd door Laura getrakteerd op een etentje in het Settlers Steakhouse. Een door locals druk bezocht etablissement. Ik denk met name op 13 maart omdat er een rugbywedstrijd op TV bezig was. Omdat dit de nationale sport van Nieuw Zeeland is, zat het kroeggedeelte dan ook stampvol. Na heerlijk gegeten te hebben en met een fantastische fles rode wijn achter de kiezen zijn we terug gegaan naar de camper waar de volgende verrassing door Laura was voorbereid. Een camper vol ballonnen en een taartje met teveel slagroom ;-) en 33 kaarsjes. Helemaal top ... een speciale verjaardag aan de andere kant van de wereld.

De volgende dag stond onze boottocht door de Milford Sound gepland. We hadden de tocht al geboekt in Queenstown en het was voor mij een tocht waar ik al lang naar uit keek. Sinds ik in Noorwegen was geweest, ben ik helemaal verzot van fjorden. Groot was dan ook de teleurstelling toen we steeds verder het fjordland inreden 's ochtends vroeg. Het was zwaar bewolkt en het zag er naar uit dat we Milford Sound in zware bewolking te zien zouden krijgen. Maar nadat we duizenden sandflies hadden doodgeslagen en een kort schietgebedje hadden gedaan, klaarde het wonder boven wonder helemaal op. Door de bewolking die nog bleef hangen, ontstond er een rauwe sfeer wat helemaal bij het fjord paste. Woorden schieten dan weer te kort en je blijft werkelijk alles fotograferen. Wat een natuurschoon .... onbeschrijfelijk mooi. Puur genieten was het. Onderweg zijn we ook nog in het onderwater observatorium geweest. Een absolute aanrader waar je 10 meter onder het wateroppervlak van het fjord kan genieten van het onderwaterleven.

Voor we het wisten was de tocht weer voorbij. Niet omdat het zo kort was, maar omdat door de schoonheid de tijd voorbij vloog. Nee dit mag u niet missen. Ondanks de hordes sandflies. Die hebben echt in zeeeeerrrrrr grote getale hun intrek genomen in het fjordengebied en hebben het voorzien op de toeristen die zich niet afdoende hebben ingesmeerd tegen deze vreselijke wezens. Tip is ... voor u uw auto verlaat. Smeer werkelijk elk onbedekt deel van uw lichaam in met anti-sandflies-spul. Ze kunnen danig uw dag verpesten kan ik u melden. En houdt ook rekening met regen. De Milfordsound heeft de meeste regen op jaarbasis in Nieuw Zeeland. Dus een regenjackje is geen overbodige luxe.

Op de terugweg openbaarde zich de schoonheid van het Fjordland omdat het weer helemaal was opgeklaard. Maakte 's ochtends alles nog een troosteloze indruk. 's Middags was het geheel anders. Een prachtig groen landschap, met hoge pieken en diepe dalen. En aan de rand van het fjordland waar het grasland weer begint: schapen ... heellll veel schapen.

Mount Cook

Na een overnachting in Te Anau stond er weer een grote rit op het programma. Laura wilde in ieder geval nog een keer zwemmen met de dolfijnen omdat dit niet was gebeurd in de Bay of Islands. Dus we moesten keuzes maken. We hadden ook nog graag naar het zuidoosten gegaan naar Dunedin en Invergarcill. Maar dat zat er niet meer in. Hebben we tenminste nog reden om een keer terug te gaan. Hoewel, die hadden we toch wel. Want we hebben nog zoveel niet gezien. 5 weken zijn zelfs niet genoeg voor dit land. Ik voel me net 'rupsje nooit tevree'.

Anyway, we reden terug en besloten de terugweg te rijden dwars over het Zuidereiland. Dit in de hoop nog een glimp op te vangen van de Alpen die we door de zware bewolking en regen nauwelijks gezien hadden. We zijn daarom teruggereden richting Queenstown en zijn vervolgens via rijksweg 6 en 8 in de richting van Christchurch gereden. Onderweg zijn we nog even gestopt in Tarras. Daar heb je naast het plaatselijke tankstation een leuke eetgelegenheid dat gerund wordt door een aantal vrouwen. Lekkere koffie (erg zeldzaam in Nieuw Zeeland; koffiezetten kunnen ze niet) en eten hebben ze hier. Een perfecte tussenstop langs deze route.

En dan ... Twizel. Jawel, er bestaat nog een stadje waar je niet dood gevonden wilt worden in Nieuw Zeeland. We hadden het na Westport niet meer verwacht. Maar we raakten per ongeluk verzeild in dit stadje dat gebouwd is voor de werknemers van de plaatselijke energiecentrale. Er is dan ook totaal geen aandacht besteed aan de omgeving. Een vreselijk saai stadje. We wisten niet hoe snel we weer uit dit stadje moesten geraken. Maar het is ons gelukt. En al snel vergeet je Twizel weer wanneer je een eind verderop naast Lake Pukaki een fantastisch uitzicht hebt op Mount Cook. De hoogste berg van Nieuw Zeeland. Helaas hadden we geen tijd meer om het Mount Cook National Park te bezoeken, dus we moesten het doen met het uitzicht op de berg. Hieronder zie je wat foto's van Mount Cook op grote afstand.

Na deze tussenstop zijn we linea recta doorgereden naar het stadje Timaru aan de oostkust van het Zuidereiland waar we de nacht hebben doorgebracht.

In Timaru zijn we overigens nog even naar een campingboer gereden om ons te helpen met het repareren van het dakraampje. En hij bevestigde wat wij al vreesde met betrekking tot de kleine camperverhuurders in Nieuw Zeeland. Het is bij Nieuw Zeelanders algemeen bekend dat bedrijfjes als Walkabout (waar wij onze camper hebben gehuurd) campers aanbiedt voor lage prijzen, vervolgens moet je een groot bedrag borg betalen (NZ $2000). En kleine schades worden dan gedeclareerd en van je borg afgetrokken. Een tip in deze is. Controleer de camper grondig op schades. Wij hebben dit veel te snel gedaan ondermeer doordat we enorm moe waren van de vliegreis. Een deuk en een kras linksachter op onze camper die al op de eerste dag in de camper zat, werd op ons verhaald. En vervolgens weer op de volgende huurders en vervolgens weer op de volgende huurders. We begrijpen nu waarom je de camper op het vliegveld moet plaatsen en waarom je achteraf pas je borg terugkrijgt. Vanuit Nederland is het niet meer te bewijzen dat je GEEN schade hebt gereden. Dat is een winstpost voor dit soort bedrijfjes. Dus dan ben je alsnog duur uit. Pas dus op met de kleine verhuurders. Dat is ons advies. Walkabout Rentals moet je in ieder geval mijden. Bedrijven als Maui hebben een naam te verliezen. Walkabout niet.

Akaroa

Na de nacht in Timaru zijn we eigenlijk meteen doorgereden in de richting van Christchurch. Ons doel was niet Christchurch zelf, maar het schiereiland ten oosten van Christchurch: de Banks Peninsula met als einddoel het dorpje Akaroa. We wilden in Akaroa gaan zwemmen met de dolfijnen omdat onze eerste poging zoals reeds vermeld niet is gelukt. Dus een tweede poging in Akaroa. Wanneer je Akaroa nadert, raak je eerst verzeild in de deprimerende en dorre omgeving. We vroegen ons even af of deze omgeving onze afsluiting zou worden van de vakantie. Dat zou geen fijn beeld zijn van het mooie Nieuw Zeeland.

Maar geluk was weer met ons. Naarmate we het plaatsje Akaroa meer en meer naderde werd het gebied groener en steeds mooier. Eerst moet je nog een flinke klim maken maar daarna word je beloond met een prachtig uitzicht. Akaroa is weer zo'n plek in Nieuw Zeeland van ongekende rustieke schoonheid. Het blijkt een klein stukje Frankrijk in Nieuw Zeeland te zijn. Ooit waren hier de Fransen geland en waren voornemens vanuit Akaroa Nieuw Zeeland te koloniseren. Helaas waren de Engelsen hen al voor met het verdrag van Waitangi. Akaroa is echter altijd 'Frans' gebleven qua karakter. En dat siert het dorp. Een heerlijke plek om te zijn. Een aanrader.

En de volgende dag was het zover. We konden gaan zwemmen met de dolfijnen. Een veel eerlijkere deal werd ons aangeboden door de organisatie Black Cat. Zij garanderen dat je met de dolfijnen zwemt en anders mag je de volgende keer weer mee net zo lang tot je met ze gezwommen hebt of je krijgt de helft van je geld terug. Kijk daar houden we van. En je zwemt hier nog met een speciaal soort dolfijn ook. De unieke en bijna uitgestorven Hector dolfijn. Dit soort komt alleen nog maar voor in de wateren rond Nieuw Zeeland. Helaas was het weer wat minder en was volgens de organisatie het water wat kouder. We hebben toch maar besloten om mee te gaan. Tezamen met 2 zuiderburen Evi en Olivier uit Brugge, 2 Duitsers en een Ierse. Een lekker klein clubje wat erg gezellig was.

En het is ons gelukt hoor. Het duurde even voor de dolfijnen met ons wilden spelen. Maar toen ze uitgegeten waren, was het tijd om te spelen en trokken ze en masse naar ons toe. Je wordt helemaal gek van plezier. Het is onbeschrijfelijk hoe leuk het is tussen de dolfijntjes te zwemmen. Je mocht ze niet aanraken natuurlijk, maar dat mocht de pret niet drukken. De koude van het oceaanwater was zo vergeten en de tijd vloog voorbij. Nee ik was dolblij dat we dit nog hadden gedaan. Wat een ervaring. Helaas was het erg moeilijk de dolfijntjes te fotograferen. Ze waren te snel voor mijn 'trage' digitale camera. Maar Laura had DE topfoto. Samen met 3 Hector dolfijntjes op de foto. Gelukkig zie je op een foto hierboven ook nog vaag een dolfijn naast me zwemmen die net als een speer voor mijn masker langs was gezwommen. Fantastisch.

Christchurch

Helaas Helaas Helaas. De laatste bestemming Christchurch. Op een steenworp afstand van Akaroa dus veel rijden hoefden we niet meer. We hebben ons voor nog twee nachtjes gesettled op de Top10 camping in Christchurch. Nog 1 nachtje in de camper en de laatste nacht hadden we een lodge gehuurd. Dan konden we makkelijk onze tassen inpakken en hadden we alle ruimte in de camper om schoon te maken zonder dat onze spullen in de weg lagen.

Maar Christchurch wilden we natuurlijk niet missen. Leek ons een erg leuke stad zoals we het hadden gelezen in de boekjes. Maar om eerlijk te zijn viel de stad ons bar tegen. 1 dagje is meer dan voldoende. Ach misschien waren we wel teveel verwend in Nieuw Zeeland en konden we de schoonheid van de stad niet meer zien.

Maar we hebben de toeristische highlights van de stad wel gedaan. Daar hoort natuurlijk een rondvaart in een gondel over de stadsrivier de Avon. We begonnen ons gewoon schuldig te voelen dat de 'kapitein' zich helemaal in het zweet moest werken om ons over de rivier te varen. Maar leuk was het wel. Een beetje een Venetië-gevoel aan de andere kant van de wereld.

Na de gondelvaart zijn hebben we de tram gepakt welke een rondje rijdt door Christchurch langs de meeste bezienswaardigheden in de stad. Ideaal dus voor ons om Christchurch in 1 dag te doen. Je komt ondermeer langs het Arts Centre waar lokale kunstenaars hun kunst in kleine galeries aanbieden. Op een steenworp afstand van dit centrum vind je de Botanische Tuinen van Christchurch. De bezienswaardigheid van de stad. Alleen was het natuurlijk in maart de herfst van Nieuw Zeeland begonnen. Dus de bladeren aan de bomen begonnen al bruin te worden en er was nog maar 1 perk die ze vol bloemen hadden staan. Vermoedelijk is deze tuin mooier in de lente.

Na de gardens zijn we met het treintje doorgereden naar het schattige straatje New Regent Street. Een straatje vol leuke winkeltjes en restaurantjes in oude stijl. Ik heb mezelf nog even lekker laten knippen in een ouderwets ingerichte herenkapper. Ik moest er toch weer een beetje uitzien wanneer ik naar Nederland terug zou komen.

Het centrale punt van Christchurch is het Cathedral Square. Je vindt hier leuke kleine kraampjes waar spullen verkocht worden, de kathedraal natuurlijk en veel straatartiesten. Waaronder de inmiddels wereldberoemde Wizard die elke dag op komische wijze zijn visie op de wereld geeft en veel luisterend publiek trekt. Op zich vreemd want zijn mening is nou niet bepaald vrouwvriendelijk en doorspekt van bedenkelijke ideeën. Maar dat even terzijde. Ik vond het in ieder geval een vreemde snuiter.

Ons dagje werd echt op 'Nieuw Zeelandse' wijze afgesloten met een etentje in één van de vele Aziatische Foodcourts die je door heel Nieuw Zeeland vindt. We waren er inmiddels fan van geworden, omdat je hier in een gezellige ruimte kunt genieten van waar je maar zin in hebt. Van Japans tot Indiaas tot Indonesisch tot Thais. Je kan er van allerlei soorten gerechten krijgen. Dat zouden ze nu in Nederland ook moeten beginnen. Ik zou er vaste klant worden.

En na nog een scary foto te hebben gemaakt boven een lamp op Cathedral Square moesten wij ons neerleggen bij het feit dat de vakantie in NIeuw Zeeland er bijna op zat. Het is niet anders. Met tegenzin zeggen we bijna vaarwel tegen dit prachtige land met zijn ontzettend aardige bevolking. Als het niet aan de andere kant van de wereld zou liggen, zou ik me geen moment bedenken en gaan emigreren. Maar ja ...

Ik wil nog wel een tip geven voordat u van Christchurch airport wegvliegt uit Nieuw Zeeland. Op een steenworp afstand van de vertrekhal van het vliegveld ligt het Antarctic Centre. Wanneer je de bagage hebt ingecheckt en je je vertrekpremie hebt betaald (Ja je moet hier extra betalen om van Christchurch te mogen vertrekken; privé vliegveld) is dit een fantastische plek om de laatste uurtjes op Nieuw Zeelandse bodem door te brengen. Je vindt er alle wetenswaardigheden op het gebied van de zuidpool en je kan aan den lijve ervaren hoe het voelt wanneer er een storm opsteekt op de zuidpool. Erg leuk en zeker een bezoekje waard.

En om ons bezoek in stijl af te sluiten heb ik nog een foto van een curiositeit uit Nieuw Zeeland. De mini-kiwi. Eénhaps kiwi's die in de supermarkten van Nieuw Zeeland worden verkocht. En ze waren heerlijk kan ik u zeggen.

Japan

Ik weet achteraf niet waarom ik graag via Japan wilde vliegen. Maar het leek me een speciaal land om eens te bezoeken. Het kostte ons 2 uur extra vliegtijd, maar we zouden daardoor wel voet in het land van de Rijzende Zon kunnen zetten. Via Sydney zijn we namelijk naar Tokyo gevlogen. Nou ja Tokyo. Je vliegt naar Narita. Een stadje 65 kilometer buiten Tokyo. We hadden onze intrek genomen in het Holiday Inn hotel op Narita airport en zouden in 1 dag eens Japan gaan zien. Het werd een dag met ups en downs.

Zo was het berekoud en regende het bakstenen. Natuurlijk ... op het noordelijk halfrond was de lente pas net begonnen. Dat was mooi te zien aan de bloesem aan de bomen bij het hotel. (de foto is overigens gemaakt op de dag van vertrek toen de zon weer scheen). Een andere tegenvaller was dat we ons slecht hadden voorbereid op dit land en bijna niemand er een woord engels spreekt. Het was dus erg behelpen.

Maar we hebben ons er doorheen geslagen en zijn in stromende regen Narita gaan bekijken. De oude stad is werkelijk prachtig. Je vindt er allerlei vage restaurantjes en winkels waar je de meest vage dieren kunt eten en kopen. Je ziet ook van alles op sterk water staan. Mensen met een zwakke maag moeten die winkels maar niet in. Wel lekker waren de met een speciaal gekruide bonensmurrie gevulde en gebakken muffin (look-a-likes). De beste man die ze stond te maken heeft de naam gezegd, maar vergeef me dat ik die ben vergeten. Mijn Japans is niet meer wat het is geweest.

Maar het hoogtepunt van Narita was toch wel het bezoek aan de Naritasan Shinshoji tempel van Narita. Een prachtig schouwspel speelde zich voor onze ogen af en het gaf precies het beeld van Japan dat wij ook hadden van Japan. Mannen in felgekleurde jurken moeilijk lopend op houten blokschoentjes. We hebben nog een Boeddhistische ceremonie in de tempel meegemaakt (uit respect mocht je niet fotograferen) en ons gezegend met wierook. Onze terugreis kon niet meer fout gaan hehehe.

De geschiedenis van de Naritasan Shinshoji tempel begint met een beeltenis van Fudomyoo die tot de dag van vandaag wordt vereerd in de tempel. De beeltenis is op verzoek van keizer Saga gemaakt en geheiligd door Kobodaishi ( de grondlegger van de Shingon Boeddhisme). De beeltenis stond oorspronkelijk in de Takaosan Jingoji Temple in de toenmalige hoofdstad van Japan Kyoto.

Toen Tairanomasakado in het jaar 939 een opstand leidde tegen de keizer Suzaku, kreeg de priester Kanjo een geheime opdracht van de keizer om de opstand te beëindigen. De priester ging naar het district waar de opstand gaande was en nam de beeltenis van Fudomyoo met zich mee. De priester voerde vervolgens een 3 weken durende zogenaamde 'Goma rite' uit voor vrede in het district. Op miraculeuze wijze kwam er een eind aan de opstand op de laatste dag van de rite op 14 februari 940.

Priester Kanjo wilde vervolgens met de beeltenis van Fudomyoo weer terug gaan naar Kyoto, maar op onverklaarbare wijze was de beeltenis zo zwaar geworden als steen en was niet meer te verplaatsen. Kanjo hoorde vervolgens het orakel van Fudomyoo zeggen:

"Mijn wens is nog niet vervuld. Ik wil hier voor altijd blijven
om het leed van ontelbaar veel mensen te lenigen"

Hevig onder de indruk van wat er was gebeurd gelastte keizer Suzaku dat er een tempel zou verrijzen op de plek waar de beeltenis van Fudomyoo nu was. Priester Kanjo liet vervolgens de Shinshoji tempel in Narita verrijzen.

Tokyo

Uiteraard wilden we ook proeven aan het leven in Tokyo. En dit was niet makkelijk voor ons. Ten eerste werkte mijn creditcard plotseling niet meer. Mastercard bleek problemen te hebben met het verrekenen van de wisselkoersen. Ik zal alle details besparen. Maar ik weet wel dat Mastercard niet zo'n ideale creditcard is als ze zich voordoen.

Het is ons toch gelukt om naar Tokyo te komen. Een tripje met een stoptrein die 1,5 uur doet over 65 kilometer. En duur dat het tripje was. Maar goed, we waren al gewaarschuwd dat reizen naar Japan erg duur was. Ons beeld werd ook meteen bevestigd van Japan. Het was stampvol in de trein. Je stond schouder aan schouder. Ook het centrale station van Tokyo was 1 grote mierenhoop. Wat een drukte. Zo rustig als we waren na Nieuw Zeeland, zo gestresst waren we weer in 1 dagje Japan. Maar het had ook wel weer iets komisch.

Minder leuk was het feit dat de bezienswaardigheid waarvoor we waren gekomen, het keizerlijk paleis, precies op de dag dat wij in Tokyo waren, gesloten was. Een mega teleurstelling dus. We hebben als bewijs dat we er zijn geweest nog een foto kunnen maken van één van de 'wachttorens' van het grote paleiscomplex.

Aangezien zelfs de vrouw van de VVV geen Engels sprak (lekker handig) en ons dus geen andere tips kon geven, zijn we maar weer onverrichter zaken in de trein teruggegaan naar Narita. Het navigeren door een stad als Tokyo is bijna ondoenlijk omdat alles in de Japanse tekens wordt aangegeven. En mijn Japans is niet meer wat het geweest is. Dus dan maar lekker genieten van een fijn diner op zijn Japans (met stokjes) in het hotel om onze onvergetelijke vakantie af te sluiten.

Nee Japan is erg leuk om een keer aan geproefd te hebben, maar het is niet mijn land geloof ik. Laura en ik waren blij dat we de volgende dag weer lekker terug konden naar Nederland. Ik moet wel de kanttekening maken dat we ons ook helemaal niet hadden voorbereid op Japan. Was niet echt slim. Met een beetje voorbereiding is het vast veel leuker.

En met Japan sloten wij een fantastische reis af. En reis waar we nog lang van nagenieten. Zelfs het schrijven van dit verslag was een feest. Ik kan maar 1 ding zeggen. Twijfel geen moment en boek zo snel mogelijk een reis naar het mooiste land van de wereld: Aotearoa